İKİZLERDE 2 YAŞ SENDROMU

2 yaş sendromu gelmeden evvel bu sendrom denen durumu , araştırmış ve başladı başlayacak derken yaklaşık 20.aydan itibaren içinde olduğum bir süreci ve yaşadıklarımızı paylaşmak isterim.

Emin olun kimsenin ki kimseden farklı değil... Klasik belirtiler bizim kızlarda da mevcut.Öfke nöbetleri, her şey benim nöbeti , ağlayarak derdini anlatma , istediğini ısrarla yaptırtma çabası , uykuya direnme vs.

Bu başlıkların tamamını bazen hepsini aynı gün bazen kademeli olarak belirli aralıklar da yaşıyoruz.

Bilinmesi gereken ve yapılması gereken tek şey sakin olup , sükunetini korumak.Sizce ben yapabiliyormuyum ? Elbette HAYIR... İnsan sabrının zorlandığı bir evre o yüzden berbat 2 diye tanımlanıyor.

Yaşamayan bilemez.Çocuklarım olmadan evvel dışarıda böyle çocukları gördüğüm zaman annelere kızardım. Ağlayan , kendini yere atan , tutturan ve illa ki kendi dediği olsun diye ağlayarak derdini anlatan çocuklara ; karşısında onu anlıyormuş gibi bağıran tersleyen annelere gıcık olurdum.Ve elbette nedenini bilmeden:))

Şimdi daha iyi anlıyorum.Elbette ben o kadar kötü değilim.Zaman zaman kontrolümü kaybettiğimi düşünsem de bu durumu incelemiş biri gibi davranmaya çalışıyorum.

Unutulan tek gerçek , yetişkin olmaya çalışan ve istekleri bu doğrultu da olan 2 yaş gurubu çocukları aslında muhattabımız. Her şeyi denemek istiyorlar ve dertlerini tam olarak konuşamadıklarından anlatamıyorlar aslında öfkelerinin temel sebebi bu.Her şey benim aslında en zoru , sokak da gördüğü bir çocuğun elindeki oyuncak onun,bindiği bisiklet onun ve bu konuda kendilerini ikna etmek ise oldukça zor.Sonuç ta karşısında ki de bir çocuk o da aslında aynı duygularda.Ve ebeveyn olarak her iki tarafı ikna çabası.Biri pes eder ise genelde karşı taraf pes ediyor :) ve sonunda ele geçiriyoruz:) Bu durum karşına alıp göz hizasına inilip konuşulacak türden değil.Çünkü ele geçirmeden ikna olmuyor.En azından benim yaşadığım durum bu .

Okurken tek çocuk gibi ama aslında iki çocuk da yaşıyorum ben bu durumu.Neyse ki Allah tarafından ikiz annesine verilmiş bir sabır durumu yok da değil.Çocuklar bile zaman zaman birbirlerini bu konuda idare edebiliyorlar.Biri ağlar ise diğer daha sakin olabiliyor.Tamamen o dakika da ki ruh halleri ilgili.

Tüm annelere tavsiyem , sabır ve anlayış hep beraber...

MEMEYE ELVEDA DİYORUZ

Merhabalar,

Öncelikler ikizlerim Elif ve Ecrin 'i sizlerle  tanıştırmak istiyorum.Kendileri 23 aylık ekimde 2 yaşına basacak güzeller güzeli kızlarım... Dünyam....

Bugüne kadar fırsat bulamadığımdan dolayı paylaşamadığım deneyimlerimi zaman buldukça arkadaşlarımın ve çevremin yoğun baskısı ile yazmaya karar verdim.
Bir anne için en zor evrelerden birine elveda demek üzere olduğum , zorlandığım neredeyse vazgeçmek üzere olduğum bir dönemdeyim.Kızlarımı memeden ayırma evresindeyim.Çok şükür 3 günü devirdik.
Aslında 24 aylık olana kadar emzirmeyi hedeflemiştim.Ancak 24 aydan sonrası nasıl olur ne tür bağımlılıklar oluşur emin de olamadığımdan 3 gece önce yaşadığım zorlu gecenin ardından bir anda karar vermiş oldum.
Kızlarım gecenin 2 ' n de sıra ile uyandı ve sıra ile benimle yattı ve kesinlikle her ikisi de ayrı ayrı benden ayrılmak istemedi.Uyuduklarını düşünüp yataklarına yatırdığımda ayrı ayrı aynı anda ağlayan iki bebek:)) ve her ikiside anneyi diğerine kaptırmak istemeyen iki bebek.Finalde saat 5 sularında uykuya geçebildik.
Doktorumuzun tavsiyesini uyguladım : her iki meme siyah kalem ile boyandı ve üzerine bant yapıştırıldı meme hasta hale getirildi:))) Normalde ek gıdaya geçmemiz ile beraber düzenli meme emme halleri kendiliğinden ve doğal akışında araları açılarak uzatıldı.1 yaşından sonra daha da seyrekleşti.Son 6 aydır neredeyse sadece sabahları uyandıklarında yanıma gelip ikisi aynı anda emer durumda idik.Zaman zaman geceleri sadece Elif 'e takviye yapıyordum.Artık keyif ve kahve molası gibi olmuştu onlar için.Emmek den ziyade aldıkları haz anne ile beraber olma hazzı sabır gösterir ve böyle bakar ve bunu oyun kurgusu içinde yaparsak emin olun vedalaşmak biraz daha kolay oluyor.İlk gün uyku öncesi kurguyu başlattım her ikisini de yanıma alıp memenin hasta olduğunu ve iyileştiğinde kendilerine haber vereceğimi söyledim.Aynen doktorumuzun söylediği tepkiler oldu.Ufff anneeee memeee öp öp:) Öptüler ve halime üzüldüler.Arada açıp kontrol ettiler.Elif den endişe ederken Ecrin daha hassas oldu...İlk gecemiz böyle geçti sabah yanıma geldiler ve memeyi kontrol ettiler baktılar hala hasta öptüler ve dikkatleri dağıtıldı biraz ağlandı ve sabah kahvaltısı öne alındı...3 gecedir ve sabahları aynı yöntemi uyguluyorum emin olun ağladıklarında neredeyse vazgeçme noktasına geldim daha ne kadar emebilir ler ki diye düşünüp vazgeçecekken anneciğim devreye girdi.Kızım sabırlı ol sende böyleydin iradeli ol geçecek ve unutacaklar.Burada amaç ağlatmadan  ve kriz olmadan bu evreyi geçirebilmek.Çok şükür çok zorlamıyorlar.Umarım böyle devam eder.Akıllarına geldiğinde dikkatlerini başka yöne çekiyor ve yorulana kadar konuşmak zorunda kalıyorum.Çünkü araya girip anne meme ??? sorusu ile karşı karşıya kalıyorum.Ve sabırlı olup sükunet içinde davranmam gerektiğini biliyorum.Benim yöntemim şuan için bu. Denediğim ve uyguladığım için tavsiye ediyorum.Bu arada bebeklerin emme refleksi 2 yaşından yaklaşık 2,5 yaşına doğru azalmaya başlarmış.O yüzden emen çocuklarımı daha önceden memeden ayırmadım.En önemli tavsiyem ise şu ; emme refleksi devam eden çocuk anne göğsüne doğru yönelirmiş.Bu arada emer pozisyona alıp sık sık onları sarmalamayı da ihmal etmeyin derim.Sevginizden ve şefkatinizden onlara karşı azalma olmadığı hissini kendilerine vermek gerekiyormuş...
Herkese kolaylıklar diliyorum.